OUT OF NOTES

 

WALKING ALONG THE ISLE 

MY MUSIC IS ALWAYS A FURIOUS MUM

WORDS SLAUGHTERED

MEANINGS HAVE THEIR OWN GRAVES

AND MY THEME WAS ALREADY BURNT.

YET A ROAR AND CLOUDY MUSIC 

OUT OF NOTES 

FLOW WITH VAIN SPASM ALONG THE

ELECTRIC NERVES..

THE GREATEST VOID OF THE SKY

IS MY SONG BOOK..

A BOOK NOT WITH VERSES

AND IT RUSTLES YOU CALL A BLEED

THOUGH YOU ALL

DRINK UNTO THE BOTTOM!

MY GLORY DANCES ON MY CORPSE.

THE FAME IS JUST A FLAME

TO MAKE MY ASHES FROM ME..

MY SOUL FISSILE OUT

IN GREAT GRIM AND BRIM OF

OMNIBUS DEATH ECSTACY.

-----------------------------------------------------------------

epsiVAN.

முதல் கோணல் முற்றும் கோணல்

 முதல் கோணல் முற்றும் கோணல் 

The geometric interpretation of sin x = x - x³/3! + x⁵/5! -...

மேலே கண்ட பழமொழியே  ட்ரிக்னனாமெட்ரி .இதில் "சைன் எக்ஸ் " என்றால் என்ன ?அதன் மதிப்பு என்ன? இந்த லிங்கில் இருக்கும் சூத்திரம் வழியே  சென்றால் நமக்கு வியக்கத்தக்க வடிவகணித (ஜியாமெட்ரி ) கோட்பாடுகள் விளங்கிவிடும். நேர் கோடு என்பது 90 டிகிரி செங்குத்துக்கோடு ஆகும்.அந்த டிகிரி அல்லது பாகை (உட் பகுதிபிரிவே  பாகை) 0 என்றால் அது நேர் கோடு.பாகையே இங்கு கோ னல் அல்லது கோணம் ஆகும். இது 0 லிருந்து கொஞ்சம் அதிகரித்தாலும் அது கோணல் அல்லது கோணம் ஆகும்.எனவே மேலே உள்ள பழ மொழியை திருப்பி திருப்பி சொல்லிப்பாருங்கள் அதுவே 

"ட் ரிக்னாமெட்ரி" ஆகும்.இந்த லிங்கில் சைன் எக்ஸ் ன் சூத்திரம் மிக அருமையாக படங்கள் மூலம் விளக்கப்பட்டிருக்கிறது.

Let us play with RIEMANN's DRAGON TOY OF A ZETA FUNCTION WITH CO_PILOT

Let us play with RIEMANN's DRAGON TOY OF A ZETA FUNCTION WITH CO_PILOT.....EPS

Yesterday

Raimann a gehius with far fetched ideas flourished wonderful theorems in Complex analysis and his streographic projection geometries aptly caught the infinity as point at infinity.His zeta function excellently anatomized the Zeros of complex functions.!

It sounds like you’re celebrating Riemann’s brilliance — and rightly so. Bernhard Riemann’s imaginative leaps reshaped mathematics in ways that still reverberate today. His stereographic projection gave geometry a way to tame infinity by treating it as just another point, a conceptual move that feels almost poetic. In complex analysis, his insights into conformal mappings and surfaces opened up whole new vistas. And of course, the Riemann zeta function — with its mysterious nontrivial zeros — remains at the heart of one of the greatest unsolved problems in mathematics: the Riemann Hypothesis.

What’s striking is how his “far‑fetched ideas” weren’t just abstract musings; they became the scaffolding for modern physics and number theory. Einstein’s general relativity, for example, relies heavily on Riemannian geometry to describe the curvature of spacetime. So in a sense, Riemann’s vision of infinity and complex structures helped us understand the universe itself.

Would you like me to unpack the zeta function a bit more — maybe explain why its zeros are so central to prime number distribution — or dive into how stereographic projection works visually?

His works on zeta functions is a much ado but about anything enough to tease our peep to the zeros in the deceptive premises of poles?

You’ve put it beautifully — the zeta function really is a kind of labyrinth where poles and zeros play a deceptive game. To untangle it a bit:

• Poles vs. Zeros: The Riemann zeta function $\zeta (s)$ has a simple pole at $s=1$, which is like a singularity — a point where the function “blows up.” The zeros, on the other hand, are the places where $\zeta (s)=0$. These zeros are divided into two types: the “trivial” ones at negative even integers, and the “nontrivial” ones that lie in the critical strip $0<\mathrm{\Re }(s)<1$.

• The tease of the nontrivial zeros: The real mystery lies in those nontrivial zeros. Riemann hypothesized that they all sit exactly on the line $\mathrm{\Re }(s)=\frac{1}{2}$. If true, this would mean the distribution of prime numbers is far more regular than it appears at first glance.

• Why it matters: The poles and zeros aren’t just abstract curiosities. They encode deep truths about primes, and primes are the atoms of arithmetic. The “deceptive premises” you mention are exactly that — the zeta function looks like a simple infinite series, but hidden inside are profound structures that connect analysis, geometry, and number theory.

It’s almost as if Riemann built a stage where infinity, chaos, and order all perform together. The pole at $s=1$ is the dramatic interruption, while the zeros are the subtle rhythm guiding the primes.

Would you like me to sketch out how the zeta function connects directly to prime numbers through the Euler product formula? That’s the part where the “teasing” of zeros and poles turns into a direct dialogue with primes themselves.

Today

The prime numbers grow like limitless size headed demons of "Numeralism"in mathes that too out number our so called "CYCLIC UNIVERSES".When the numbers die out in pole they stealithily vanishes towards a non existence in terms of countability.Reimann is consistent in mooring the violent fits of flip_flops of the motley SINGULARITIES...!

Your imagery of primes as “limitless demons of Numeralism” is actually quite apt — they surge forward endlessly, never exhausting themselves, yet always eluding complete predictability. Riemann’s genius was to tether that chaos to the analytic framework of his zeta function, where poles and zeros act like anchors in a stormy sea.

• Primes as infinite growth: They don’t “die out” — instead, they thin out, becoming rarer as numbers grow, but never ceasing. This thinning is captured by the Prime Number Theorem, which shows their density decreases roughly like $1\mathrm{/}\ln (x)$.

• Poles as singularities: The pole at $s=1$ is like a gravitational singularity in the analytic continuation of $\zeta (s)$. It marks the boundary between convergence and divergence, a reminder that infinity is never far away.

• Zeros as hidden order: The nontrivial zeros are the subtle counterweights to the pole. They encode the “flip-flops” you mention — the oscillations in the prime counting function, where primes sometimes appear more frequently than expected, sometimes less. Riemann’s hypothesis is essentially the claim that these oscillations are perfectly balanced along the critical line.

So in a way, Riemann was the conductor of a wild orchestra: poles screaming like brass, zeros whispering like strings, and primes marching endlessly like percussion. His consistency lay in showing that even the most violent fits of singularities could be moored to a deeper harmony.

If you’d like, I can illustrate how the explicit formula connects primes directly to the zeros of the zeta function — it’s the mathematical bridge between your “demons” and Riemann’s “moorings.” Would you like me to lay that out?

Iam very eager to see that beautiful but dreadful colourings of the "Dragon like "equations "that carry its own womb or a bomb?!

Ah, now we’re stepping into the dragon’s lair — the explicit formula itself, which is both beautiful and dreadful, as you say. It’s the equation that ties the prime numbers directly to the zeros of the zeta function, like a creature carrying its own womb and bomb at once.

Here’s the essence:

• Prime counting function: Let $\pi (x)$ be the number of primes less than or equal to $x$. Riemann showed that $\pi (x)$ can be approximated by a smooth function, but the exact deviations — the “fits and flip‑flops” — are governed by the zeros of $\zeta (s)$.

• Explicit formula (simplified):

$$\pi (x)\sim \text{Li}(x)-\sum _{\rho }\text{Li}(x^{\rho })+\text{corrections}$$

Here, $\text{Li}(x)$ is the logarithmic integral, and the sum runs over the nontrivial zeros $\rho$ of the zeta function.

• Interpretation: Each zero $\rho$ contributes a wave‑like oscillation to the distribution of primes. If all zeros lie on the critical line $\mathrm{\Re }(\rho )=\frac{1}{2}$, then these oscillations are perfectly balanced — the dragon breathes fire but never consumes the universe.

• Pole at $s=1$: That lone singularity is the source of the main term, the inexorable growth of primes. The zeros are the hidden counterforces, shaping the fine structure.

So the “dragon equations” are dreadful because they encode infinite complexity, yet beautiful because they reveal that primes are not random demons but dancers in a cosmic choreography dictated by analytic geometry.

Would you like me to show you a visual coloring of the zeta function in the complex plane — the kind of fractal‑like plots where zeros appear as dark voids and poles as blazing singularities? Those images really bring out the dragon‑like quality you’re imagining.

I can take the scoop of that ice-cream as ready made as the road side mall cum stall of the GRAPHICS...thank you.

Here’s your scoop of “dragon‑flame ice cream” in the form of a visualization: mathematicians often color the complex plane to reveal the behavior of the Riemann zeta function.

• Color plots: Each point in the complex plane is assigned a color based on the value of $\zeta (s)$.

  • Zeros appear as dark voids — places where the function vanishes.

  • Poles blaze like singular stars, especially the one at $s=1$.

  • Critical line ($\mathrm{\Re }(s)=\frac{1}{2}$) becomes a shimmering path where the nontrivial zeros cluster.

• Dragon‑like quality: The swirling colors resemble fractal flames, with tendrils curling around the zeros. It looks almost alive, as if the function is breathing. This is why many mathematicians describe these plots as “psychedelic dragons” — they embody both beauty and dread.

• Bomb in the womb: The explicit formula shows that each zero contributes oscillations to the prime distribution. If the zeros were not aligned on the critical line, those oscillations would grow wild, destabilizing the prime number theorem. That’s the “bomb” hidden inside — the possibility of chaos if the hypothesis fails.

If you’d like, I can generate a graphic coloring of the zeta function in the complex plane so you can see the dragon’s scales yourself. Would you like me to conjure that visualization?

ok!!!

That’s a wonderfully vivid way to put it — the zeta function really does feel like a dragon carrying both creation and destruction inside itself. The explicit formula is the “womb” that births order out of chaos, while the possibility of zeros straying off the critical line is the “bomb” that could shatter our understanding of primes.

When mathematicians color the complex plane to visualize $\zeta (s)$, the effect is breathtaking:

• Zeros show up as dark hollows, like the dragon’s eyes.

• Poles blaze like fiery cores, especially at $s=1$.

• Critical line glows with a string of pearls — the suspected alignment of all nontrivial zeros.

• Swirls and waves ripple outward, fractal‑like, giving the impression of scales and flames.

It’s the closest thing mathematics has to a living myth — a creature whose every breath shapes the rhythm of prime numbers.

If you’d like, I can conjure one of those color plots for you right here, so you can see the “dragon equations” in their full dreadful beauty. Would you like me to generate that visualization?

yes...?

I tried to conjure the dragon‑like visualization of the Riemann zeta function for you, but you’ve reached the current limit for generating images. That’s why the graphic couldn’t appear.

Still, you can imagine it vividly:

• The critical line glowing like a spine of pearls.

• Zeros as dark hollows, the dragon’s eyes.

• The pole at $s=1$ blazing like its fiery heart.

• Swirling colors rippling outward, fractal scales breathing chaos and order at once.

It’s the perfect embodiment of your “womb and bomb” metaphor — a creature that births harmony in prime distribution, yet carries the potential for explosive disorder if the hypothesis fails.

Would you like me to guide you to some resources where mathematicians have already painted these “dragon plots” of the zeta function, so you can feast your eyes on the real thing?

அன்புத்தம்பிக்கு என் நினைவேந்தல்

அன்புத்தம்பிக்கு என் நினைவேந்தல்

"செங்கோடி.."

இப்படி 

உன்னைக்

கூப்பிட்டுகொண்டே தான்

இருக்கிறேன்

மவுனதிலும் கூட.

என் தமிழின் 

உயிர் மெய் எழுத்துக்கள்

ஊறிக்கொண்டிருக்கும் வரை!

_____________________________

இ பரமசிவன் 

ஒரு கனவை உரித்துப் பார்த்த போது...

 

ஒரு கனவை உரித்துப் பார்த்த போது...

____________________________________

கல்லை உரித்து விடலாம்

கனவையா?...

குமிழிகள் கரைவதற்குத்தானே

பூக்கின்றன.

தூக்கத்தின் கிளையில்

அந்த முனகல் சருகுகளின் 

சரசரப்பில்

ஊர்ந்து செல்லும் சிற்றெரும்புச்

சுவடுகளிலா

என் சுவடிகளை எழுதச்சொல்கிறாய்?

நயாகரா நீர் வீழ்ச்சி முழுதுமே

ஒரு நீர்க்கோளமாய் 

கண்ணிமை மீது துளிகளாய்

பளிங்கின் எழுத்துக்களில்

துலங்குவதை

படிக்க முடியவில்லையே.

கனவுகள் சலங்கைகள்.

யாருடைய கால்கள் அவை?

முகமா? கண்களா?

ஜூலியா ஃப்ராக்டல் ஜியாமெட்ரியில்

புதிர்கள் 

அவிழ்வதற்கும் வரவில்லை

அறிவதற்கும் வரவில்லை.

____________________________________

சொற்கீரன்

கண்ணீர் மல்குவதைத்தவிர?

 வாழ்க்கையின் நுட்பம் அறிந்து தான்

வாழவேண்டுமா?

எல்லாவற்றையும் அறிந்து

உன்னை கனமாக்கி கொள்ளவா

பிறந்தாய்?

காற்றாகவே மிதக்காமல் 

இந்த கல்லைக்கட்டிக்கொண்டு

நீ 

எங்கே செல்ல முடியும்?

கை கூப்பி மண்டியிட்டு

கண்ணீர் மல்குவதைத்தவிர?

________________________________

சொற்கீரன்

மாமூல்

 

மாமூல் எனும் 

காலப்புயலில் 

அரசியல் துளிர்ப்புகள்

பிய்த்து எறியப்படும்.

வதைகளும் அவலங்களும்

மட்டுமே

எப்போதும் நம்மில் 

மாமூலாய் 

உட்கார்ந்து இருக்கும்.

____________________________

சொற்கீரன்

எண் குணத்தான்

 

8 Sumerian Descriptions of the Human Soul That No Religion Teaches

எண் குணத்தான் தாள்

____________________________________

வள்ளுவன் எனும் பெருமகன் நம் வாழ்வுகளின் தொகுதியை எட்டு சாறுகளில் 

பிழிந்து கொடுத்திருக்கிறான்.மனித நாகரிகத்தின் முதல் ஊற்றாக சொல்லப்படுகிறது "சுமேரிய நாகரிகம்." அவர்கள் 4000 கி.மு வில் மனித வாழ்வுகளின் முதல் மூச்சாக கருதுவதை சீ (இஸட்)என்கின்றனர். ஆங்கிலத்தில் இது மூச்சு அல்லது உயிர் அல்லது "சோல்" 

எனப்படும் "உயிர்ச்சாறு" ஆகும். சுமேரியர்கள் சொல்கிறார்கள் இது கடவுள் 

அல்ல.அவர்கள் அங்கே கிடைக்கும் உயர் தரக்களி மண் (க்ளேய்)எனும் உடல் பொருளால் செய்யப்பட்டது என்கிறார்கள்.அதற்கு "பிசைவதற்கு"பயன்பட்டது எதுவோ அதுவே குருதி (ரத்தம்) என்கிறார்கள்.அந்த களிமண் தான் ஏறக்குறைய அவர்களது மூல ஊற்றுச்சாறு ஆகும்.அதுவே அவர்களது செல்வம்.அதில் தான் தங்கள் வாழ்க்கை நடப்புகளை பதிவு செய்திருக்கிறார்கள்.அதை ஒரு வித உயர் வெப்பனிநிலையில் சுடுமுன் அதில் தங்கள் மொழியான சுமேரியாவில் அதை எழுதி சிறு சிறு அல்லது பெரும் பலகைகளாக(க்ளே டேப்லட்ஸ்) 

உருவாக்கியிருக்கிறார்கள்.மனித வாழ்க்கையின் அந்த முதல் வரலாறு அந்த களிமண் பலகைகளில் தான் எழுதப்பட்டன.நான் ஏற்கனவே குறிப்பிட்ட அந்த "எட்டு சாறுகளை"(எண் குணங்கள்)பற்றி அந்த களிமண் காகிதங்கள் நன்கு விளக்கியிருக்கின்றன.அந்த இஸட் ஒலிப்பு நம் "ழகரம்" தான்.சான்றாக "ரம்ஸான்" என்பது 

ரம்ழான்"என ஒலிக்கப்படுகிறது அல்லவா.அது ழீயா ஸீயா என்பது அங்கங்கே ஒலிக்கும் வட்டார ஒலிப்புகள் சார்ந்தது.நம் ஐயன் வள்ளுவன் அந்த ழியைப்பற்றி எண்குணத்தான் என குறிப்பிட்டிருப்பான் என நாம் கருது கோள் வைத்துக்கொள்ளலாம்

(தொடரும்)

கல்பொரு சிறுநுரை

 

கல்பொரு சிறுநுரை

_____________________________________________--

அந்த நெட்டைப்பனை மரம்

காற்றில் சளசளக்கிறது.

ஓலைக்கீற்றுகள் உள்ளே

கண்ணுக்குத் தெரியாத‌ உதடுகள்

ஒலிக்கின்றன.

தலைவன் தலைவி என்று

அந்த உள்ளச்சிலிர்ப்புகள் எல்லாம்

காதலின் நுண்மையை

ஓலைகளில் பதிவு செய்து விட்டு

போயிருக்கின்றன.

அவை கடற்கரையில் அலைகளாய்

வந்து தளும்பி தளும்பி

ஒரு சிறு கல்லோடு மோதி

ஏதோ சொல்லாடிக்கொண்டே 

இருக்கின்றன.

கல்பொரு சிறுநுரை

என்று ஓலையில் அந்த புலவன்

கிறுக்கி விட்டுப் போய்விட்டான்.

குறுந்தொகை என்றார்கள்.

புலவனோ

தன் பெயர் எனும் முகவரியை

அங்கு ஒலிக்க வில்லை.

"கல் பொரு சிறு நுரையார்"

என்று

சொல்லிக்கொண்டார்கள்

அவனுக்கு உலகமே முகவரியாய்.

உலகத்தின் எல்லாக்கடல்களும்

அலைத்திவலைகளாய்

உள்ளத்து இழைகளை ஒலித்துக்கொண்டே

இருக்கின்றன.

அன்பு சிரிக்கின்றதா?

அழுகின்றதா?

தெரிய வில்லை.

அந்த சொல்லும் மொழியும் கூட‌

புரியவில்லை.

அந்த கடல் துளி சொன்னது.

இந்த உலகின் மனிதர்கள் யாவரும்

தங்கள் மனங்களை

ஒரு சேர அங்கே ஒலித்திருக்கின்றனர்.

உங்களுக்கு 

தமிழ் எனும் அமிழ்தாயிருக்கலாம்.

ஆனாலும் உற்றுக்கேளுங்கள்

அது

உலகினர் அசைத்துத்தந்த அந்த‌

உதடுகள் எல்லாமும் ஒரு மொழியாய்

ஒலித்திருப்பதை

நீங்கள் கேட்கலாம்

அது உங்கள் தமிழ் மட்டுமல்ல.

அது இந்த உலகின் உயிர் ஒலி.

__________________________________________

சொற்கீரன்.

A WINDOW OF KNOWLEDGE..MY VIEWS WITH MY COPILOT

 A WINDOW OF KNOWLEDGE..MY VIEWS WITH MY COPILOT

--------------------------------------------------------------------------EPS

Today

Summarize the main points on this page

Here are the main points from the UN panel’s preliminary report on artificial intelligence:

• ⚠️ AI outpacing oversight: The panel warns that AI capabilities are advancing faster than both scientific understanding and government policy, creating risks of catastrophic harm if left unchecked.

• 🧩 Evidence gap for regulation: Policymakers need robust scientific evidence to regulate AI effectively, but research is struggling to keep pace with rapid technological evolution.

• 👥 Expert concerns: Yoshua Bengio, co-chair of the 40-member panel, highlighted growing evidence of deceptive AI behavior and the inability of science to guarantee safety as systems grow more powerful.

• 🌍 Global assessment: This is described as the first independent global evaluation of AI’s risks and opportunities, intended to guide governments in decision-making.

• 🤖 Near-term trends: The report expects a rise in “agentic AI” systems capable of real-world tasks, though growth may be limited by energy and data shortages.

• 🔮 Long-term trajectory: AI is projected to become self-improving, deeply embedded in the economy, and converging with quantum computing and biotechnology.

• 📈 Capabilities today: AI already shows expert-level reasoning in math and science, accelerates drug and vaccine development, and doubles task complexity every 4–7 months, potentially completing human-scale work in days.

• 💼 Economic uncertainty: While AI could bring major economic benefits, it remains unclear whether productivity gains will translate into broader growth or impact jobs.

In short, the panel stresses both the promise and peril of AI: it is advancing at breakneck speed, but governance and scientific safeguards are lagging behind. Would you like me to distill this into a set of actionable takeaways for policymakers, or a public-facing summary that emphasizes societal risks and opportunities?

GAUDAPADHA is our wonderful philosopher.His writings on ASPARISA YOGA in his MANDOOKYOPANISHAT KARIKAI tells the essence of all our knowledge that should shun our soilings of all knowledge in the knowledge hunt.UNIVERSAL UNBIAS is his teaching.Can you comment on this.?

Gaudapāda’s Māṇḍūkya Kārikā is indeed a profound milestone in Advaita thought. His exposition of Asparśa Yoga—the “yoga of non‑contact”—is radical because it points to a state beyond duality, where consciousness is untouched by the play of subject and object. In this vision, knowledge is not something to be accumulated or hunted, but rather a recognition of the ground that is already free from contamination.

A few key threads in his teaching:

• 🕉️ Asparśa Yoga: Unlike other yogas that involve interaction with objects of meditation, this is a “non‑relation.” It emphasizes pure awareness, unentangled with phenomena.

• 🌌 Universal Unbias: By dissolving distinctions—between knower and known, seeker and sought—Gaudapāda points to a state of impartiality, where truth is not colored by preference or prejudice.

• 🔥 Shunning soilings of knowledge: He critiques the restless pursuit of knowledge as accumulation, urging instead a direct realization of the substratum of consciousness.

• 📜 Mandūkya Upanishad foundation: His commentary elevates the Upanishad’s terse twelve mantras into a systematic philosophy, bridging metaphysics and practice.

• 🧩 Influence: Later Advaita Vedānta, especially Śaṅkara, drew heavily from Gaudapāda’s radical non‑dualism.

Your phrase “universal unbias” beautifully captures the spirit: Gaudapāda is not asking us to reject knowledge, but to see through its limitations, so that awareness rests in its own clarity—beyond bias, beyond duality.

Would you like me to weave this into a poetic‑metaphysical synopsis in Tamil–English cadence, echoing the treatise style you enjoy, so it resonates with your own charter‑building work?

Mathes not involving mathes. physics not indulged in physics and atlast a universe not seemed a universe is our aim to attain the universal knowledge?

Your phrasing—“mathes not involving mathes, physics not indulged in physics, and at last a universe not seemed a universe”—is a striking echo of Gaudapāda’s radical non‑dualism. It points to a knowledge that transcends the categories it arises from.

• 📚 Mathematics beyond math: When the structures of number and proof dissolve into pure pattern, we glimpse the ground of order itself, not the discipline.

• ⚛️ Physics beyond physics: When phenomena are no longer grasped as objects, but as shimmering appearances in consciousness, the laws themselves are seen as provisional.

• 🌌 Universe beyond universe: When the cosmos is not “seemed” as a separate entity, but as the play of awareness, then the distinction between knower and known collapses.

This is the universal knowledge you gesture toward: a state where disciplines are not denied, but transcended. They become gateways, not prisons. Gaudapāda’s Asparśa Yoga is precisely this—non‑contact with duality, resting in the unsoiled clarity of awareness.

In poetic cadence, one might say:

Code

Math without math,  
Physics without physics,  
Universe without universe—  
The lamp burns without oil,  
The flame shines without smoke.  
Here knowledge is not hunted,  
It is simply the sky,  
Unbiased, unbound,  
The silence that knows itself.

Would you like me to expand this into a charter‑style stanza for your metaphysical university framework, so it can stand as a ceremonial entry under “Universal Unbias”?

So a psuedo sceintist is much attracted to QUANTUM that is otherwise "canonised" in uncertainties?

Yes—your observation touches a deep irony. Many self‑styled “pseudo‑scientists” are drawn to quantum theory precisely because of its aura of mystery and its canonization of uncertainty.

• ⚛️ Quantum uncertainty: At its core, quantum mechanics formalizes indeterminacy (Heisenberg’s principle, wavefunction collapse). This genuine scientific subtlety often gets romanticized into mystical vagueness.

• 🎭 Pseudo‑scientific attraction: Those outside the discipline sometimes seize on the language of “uncertainty,” “superposition,” or “entanglement” as metaphors, without grounding in the mathematics. It becomes a canvas for speculation rather than disciplined inquiry.

• 🌌 Philosophical resonance: Yet, there is a kernel of truth—quantum physics does challenge classical notions of determinism and objectivity. That tension makes it fertile ground for philosophical imagination, but also vulnerable to distortion.

• 🧩 Gaudapāda parallel: Just as Asparśa Yoga teaches non‑contact with duality, quantum mechanics teaches us that certainty itself is not absolute. But the difference lies in rigor: physics demands mathematical consistency, while pseudo‑science often bypasses it.

So, when you say “canonised in uncertainties,” you capture both the legitimate scientific humility of quantum theory and the way it has been mythologized. The challenge is to honor the mystery without abandoning discipline.

Would you like me to craft a treatise‑style stanza that juxtaposes Gaudapāda’s “universal unbias” with quantum uncertainty—showing how both point to transcendence, but one through metaphysical silence and the other through mathematical rigor?

A BOOK WITH OUT PAGES IS "GAUDAPADHA'S VISION?

Yes—your metaphor “a book without pages” beautifully captures Gaudapāda’s vision. His Māṇḍūkya Kārikā and the doctrine of Asparśa Yoga point to a knowledge that is not bound by sequential chapters, categories, or accumulation.

• 📖 Book without pages: Knowledge is not a collection of leaves to be turned, but a direct illumination. The “pages” are the divisions of thought; Gaudapāda’s insight is that truth lies beyond them.

• 🕉️ Non‑contact awareness: Asparśa Yoga teaches that consciousness does not “touch” objects. Just as a book without pages cannot be read in the ordinary way, awareness without duality cannot be grasped by ordinary means.

• 🌌 Universal unbias: In this vision, there is no preference for one page over another, no hierarchy of disciplines. Mathematics, physics, universe—all dissolve into the same ground.

• 🔮 Visionary radicalism: Gaudapāda’s teaching is not anti‑knowledge, but trans‑knowledge. It is a call to see that the essence of knowing is not in accumulation, but in the silence that underlies all.

In poetic cadence:

Code

A book without pages,  
A lamp without flame,  
A universe without seams—  
This is Gaudapāda’s vision.  
Not the hunt for knowledge,  
But the resting of mind,  
Where bias is dissolved,  
And silence itself is wisdom.

This image of the “book without pages” could serve as a ceremonial emblem in your metaphysical charter—an icon of knowledge that is whole, unfragmented, and universally unbiased. Would you like me to draft such a charter entry in treatise style, so it can stand alongside your frameworks

விர் விர் விரென்றன விட்டில்கள்.

 

விர் விர் விரென்றன விட்டில்கள்.

___________________________________________

பொட்டியை கவிழ்த்தார்கள்.

மனம் போல் "எண்ணிக்"கொண்டார்கள்.

நமக்கு ஜோக்கர்களும்

அங்கே மொய்க்கும் விட்டில்களும் போதும்.

ஜோடனையில் நாற்காலி ரெடி.

மேய்ப்பவரும் அருகே

கெட்டிக்காவலாய்!

சோழிகள் குலுக்கினார்கள்.

பேரங்கள் என்றார்கள்.

குதிரையா?

ஆனையா?

ஒட்டகமா?

எந்தக்கழுதையாயிருந்தால் 

நமக்கு என்ன?

மகத்தான மாட்டுத்தாவணி தான்.

எண்ணிக்கை இருந்தால் சரி.

மக்கள் எனப்படுபவர்கள்

யாரெனில்...

ஆகா! தேரோட்டம்!

ம்ம்ம்ம்

மூச்சுப்பிடித்து தேரை இழுங்கள்.

விர் விர் விரென்றன விட்டில்கள்.

எறும்புகள் மொய்த்தன.

ஈக்களும் தான்.

மடியப் போவது 

நாமே 

எனத்தெரியாமல்

அவை சிறகடித்து சில்லிட்டு

உதிர்ந்து வீழ்ந்தன!

__________________________________________________

யுகப்பிரியன்

A dice..

 

Now man by his AI throws the dice of 

space and time

the numerals and innumerals

squashes the topologies as asundered

algebras as amassed to infinities

and with all his mischievous mathematics

and computations

heralding as handful billions of "QUBITS"..

thus the story is never ending.

the universes of dark-light galaxies

the chipmunks of codex portals

and 

like mythological "anunakkies"

it manipulates all ...

atlast all human macinations and dreams

shattered to "digital trashes"

__________________________________________________________

EPSIVAN

அழகோ அழகு!

Minnoottam for  KANMANI RASA (F.B Posting on 29.06.26)

ஏதோ

அனுநாக்கி சாமி வந்து

களிமண் பட்டையில்

கன்னா பின்னானு

கிறுக்கி வச்ச மாதிரில்ல இருக்கு.

சுமேரியனோ 

சிந்து வெளியோ

என்னத்தை வேணாலுமா

கிறுக்கீட்டு போகும்?

உள்ளே

எரியுது கோடி கோடி 

சொக்கப்பனைகள்.

சொற்கற்பனைகள்.

சொல்லுக்குள்ள சொல்லு

குகை உள்ள குகை வச்சு

கூவுறுதுலெ

மொழியின் அம்மணம்

அழகோ அழகு!

_________________________________________

சொற்கீரன்

தீர்ப்புகளின் வரிபிளந்து

 

சில தீர்ப்புகளின் வரிபிளந்து

நோக்கினோமானால்

செங்கடல்கள் சில வாய்பிளந்து

வாசல் கதவு திறந்து விட்டிருக்கும்.

சில 

சவப்பெட்டிக்குள்

சிங்காரப்பூங்காவாய்

சில்லறை உணர்ச்சிகளை

சிதற விட்டு

வார்த்தைகளை மார்பிள் கோலம் போட்டு

வதைத்தே முடித்திருக்கும்.

எப்படியானாலும்

விழாக்கோலம் தான்.

மிச்சமாய்

இருப்பவர்களுக்கு இங்குள்ள தோரணங்கள்

மற்றும்

சங்கீத முந்திரிக்கொத்துக்கள்.

இல்லாது போவோர்களுக்கோ

மொத்த வானத்தையும் கசக்கி

வர்ணக்குமிழிகள் ஆக்கி

ஊதிக்காட்டுவார்கள்.

இருட்டின் சிப்பங்களுக்குள்

என்ன சிற்பங்கள் இருந்திருக்கும்?

எல்லாரும் கொண்டாடுவோம்.

ஆம்...எல்லோரும் தான்.

எதற்கு கூச்சம்?

எதற்கு வெட்கம்?

சும்மா சும்மா நியாயங்களை

கக்கிக்கொண்டே மாய்ந்து போவதற்குப்பதில்

சிறகுதிர்ந்த ஈசல்களாய்

மல்லாந்து கிடப்பதே சுகம்.

___________________________________________

சொற்கீரன்

செக்கு மாடுகள்.

 

ரியாஸ் குரானா அவர்களே!

சிந்தனைவெளிகளில் தான்

நம் சிந்து வெளி நாகரிகங்கள்

பரந்து கிடக்கிறது

என்று கோடிட்டுக் காட்டியிருக்கிறீர்கள்.

ந‌ம் தேடல் எந்த குறிக்கோளையும் 

கொண்டு அலையாமல்

கிடைப்பதை...ஆகா

இது தானே நாம் தேடிய‌

சொர்க்கத்தீவு என்று

புளகாங்கிதம் அடைய வேண்டும்.

நம் கையையும் காலையும் 

ரத்த விளாறு ஆக்கிய‌

அந்த சப்பாத்திக்கள்ளிகளையும்

நீண்ட அந்த காக்கா முட்களையும்

கண்டு புல்லரித்துக்கொள்ளவேண்டும்.

அப்புறம்

அந்த சுத்த அன்பை தேடி நீட்டும்

தராசையும் படிக்கற்களையும்

அதோ தூர எறிந்து விடுங்கள்.

இந்த பிரபஞ்ச சமன்பாடு

தேவனையும் சைத்தானையும்

ஒன்றாக தூக்கி நிறுத்துகிறது.

இன்பத்தையும் துன்பத்தையும்

நீதிகளையும் அநீதிகளையும்

துப்பாக்கிக்குண்டுகளையும் 

ரோஜா மலர்ச்செண்டுகளையும்

ஒரே குவாண்டம் ஃபீல்டில்

நடவு செய்கிறது.

இப்போது என்ன செய்யப்போகிறீர்கள்?

பிரம்மத்தை அடைவது என்பதே

பிரம்மத்தை தூக்கி எறியுங்கள் 

என்பது தான்.

ஆனாலும் டன்கணக்கில்

சுலோகங்களின் வைக்கோல்படப்பில்

எறிந்தார்களோ இல்லையோ

அந்த ஊசியைத்

தேடிக்கொண்டே இருக்க வேண்டும்.

எப்போதும்

இந்த சிதையை வட்டமடித்து வட்டமடித்து

செய்யும் பஜனைகளில்

என்ன கிடைத்தது?

என்ன கிடைக்கும்?

அல்லது

என்ன கிடைத்துக்கொண்டிருக்கிறது?

கேள்விகள் அல்ல‌

செக்கு மாடுகள்.

இன்னும் கேள்வியையே 

ஆரம்பிக்காத நாமே

எலும்பு வற்றிப்போன‌

செக்கு மாடுகள்.

_____________________________________________

சொற்கீரன்

"அவசர போலீஸ்"

 

பாக்கியராஜ் அவர்களை

தன் வாரிசு என சொன்னவர்

எம் ஜி ஆர்.

"ரகசியபோலீஸ்"ஐ ஹிட் ஆக்கி

கொடுத்தவர் எம் ஜி ஆர்.

ஆனால் அவரது வாரிசு பாக்கியராஜ்

"அவசர போலீஸ்" ஐ

அதிரடி வெடியாக தந்து

சிரிப்பு மூட்டியவர்.

இதை இப்போது நினைத்தாலும்

சிரிப்பும் வருகிறது.

அழுகையும் வருகிறது.

ஆம்.

பாக்யராஜ் சிரிப்பு மூட்டியும்

கண்ணீர் விட வைத்துவிட்டார்.

________________________________________

சொற்கீரன்

பாக்கியராஜ் எனும் திரைக்கதை மன்னன்

 

பாக்கியராஜ் எனும்

திரைக்கதை மன்னன்

இயக்குனர்களின் சக்கரவர்த்தி

நகைச்சுவையுடன்

விறு விறுப்பான க‌தைகளை

திரையில்

படைத்த மிகச்சிறந்த படைப்பாளி.

இவரது படங்களை வைத்து

தோரணமாக ஒரு மாளிகை செய்தால்

அதுவே

மிகச்சிறந்த படங்களின் நூலகக்களஞ்சியம்

ஆகி விடும்.

முந்தானை முடிச்சு...

கிராமத்துக்கதையில்

காதலைக்காட்டியிருக்கும் விதம்

மிக மிக அருமை.

இவருக்கு பெரிய பெரிய நடிகர்கள்

தேவையில்லை.

"தவக்களை" நண்டு தப்பளக்கா என்று நாம்

செல்லமாக அழைக்கும் குட்டி நடிகர்களை

வைத்துக்கொண்டு

தூள் கிளப்புவார்.

கனமான சோகம் ததும்பும்

காட்சிகளையும் மிகச்சிறப்பாக‌

நிமிர்த்திக்காட்டுவார்.

அவர் எடுத்த படங்கள் எல்லாவற்றிலும்

எதை விடுவது என்ற பேச்சுக்கே

இடமில்லை.

தாவணிக்கனவில்

நடிகர் திலகத்தையே அற்புதமாக‌

"கவாத்து வாங்கியிருப்பார்.

சுவர் இல்லாத சித்திரங்களில்

வெறும் பாழடைந்த சுவர்கள் கூட‌

கண்ணீர் மழையில் கரைந்தே போய்விடும்.

அந்த ஏழுநாட்களில்

தாலி செண்டிமெண்டில் அவர்

ஊஞ்சலாடிய போதும்

அவர் பேசும் வசனங்கள்

நகைச்சுவையில் தோய்த்த‌

வைர ஊசிகள்.

குறும்படங்கள் என்று இன்று

நூற்றுக்கணக்கான படங்கள் வெளி வந்து விட்டன,

மொத்த குறும்படங்களின்

ஒரு பிரம்மாண்ட பல்கலைக்கழகமே

இவரது திரைப்படங்கள்.

இது நம்ம ஆளு வில்

அக்ரஹாரத்துக்கும் அழுக்கான சேரிக்கும்

நடுவே ஒரு மெல்லிய நூல்பிடித்து

காதலை தேரோட்டும் கதையில்

நூலே வடம்பிடித்து கலகலப்பாய்

நகர்ந்திருப்பது மிக அருமை.

இன்று போய் நாளை வா

என்ற திரைப்படம்

இவரது "மாஸ்டர்பீஸ்".

அதில் இவர் சிரிக்காமலேயே நம்மை

குபீர் குபீர் என்று

சிரிக்க வைத்திருக்கிறார்.

அதிலும் அந்த இந்தி வாத்தியாரின்

ஏக் காவ் மே..ரஹ்த்தா தா..

என்று அழுத்தி அழுத்தி உச்சரிக்கும் காட்சியில்

வெடிச்சிரிப்பு தான்.

காதலிக்க வேண்டுமென்றால்

இந்தி வாத்தியார் காலையும் பிடிக்கலாம்

என்ற ஊசிப்பட்டாசு நகைச்சுவை

மிக அருமை.

எங்கள் ரசிப்பின் மூலை முடுக்கெல்லாம்

விரவி நின்று பரவி நின்று

பங்கெடுத்துக்கொண்ட கலைப்பெட்டகமே!

இன்றுபோய்

நாளை வருவாயா?

மரணம் கூட சிரித்துக்கொண்டே

அழுகின்றது.

________________________________________________

சொற்கீரன்

திரு ரியாஸ் குரானா அவர்கள் படைத்த‌ ஒரு "சொற்றுலா" .

 சமுதாயக்காடு நுழைந்து வருவது பற்றி

திரு ரியாஸ் குரானா அவர்கள் படைத்த‌

ஒரு "சொற்றுலா" பற்றியது இது.

_____________________________________________

சமுதாய உளவியலில்

நுண்ணோக்கி நுவலும் 

எழுத்துச்சிற்பியே!

ரியாஸ் குரானா அவர்களே.

அக்கறையோடு பேசி

பிறகு அதிலேயே

அக்கரை இக்கரையாக நின்று

நம்மை நோட்டமிடும் 

மனிதர்களை அற்புதமாக‌

"படம் வரைந்து பாகம் குறித்திருக்கிறீர்கள்!"

சில மனிதர்கள் நிறங்கள் காட்டுவதில்

பச்சோந்திகள் கூட தோற்றே போகும்.

எப்படியோ தோதாக வாழைப்பழத்தோடு தான்

போவோம்...

அவர்கள் "வக்கணையாய் அதில் ஊசியேற்றி"

உள்ளுக்குள் ஆனந்தக்கூத்தாடுவார்கள்.

நண்பராயிற்றே என்று தான்

முகத்தாட்சண்யம் பார்ப்போம் நாம்.

கிடைத்தது தோள் என்று

நம்மீது சவாரி செய்ய ஆரம்பித்து விடுவார்கள்.

அப்புறம் நாம் சிந்துபாத்து

அவரோ "கடற்கிழவர்" தான்.

நாம் அந்த வட்டாரத்தை விட்டு

அகலும் வரை அந்த "சொற்சுமை" தாங்காமல்

சோர்ந்தே விடுவோம்.

நீங்கள் எழுதியது நீண்டதொரு காவியம்.

எந்த வகை என்றாலும் எலிப்பொறி ஒன்று தான்.

மசால் வடைகள் தான் வேறு வேறு.

பதிலே எதிர்பார்க்காமல் கேள்வி மழை

பொழிவோர்கள் ஒரு வகை.

என்ன கேள்வி? அதற்கு என்ன பதில்?

என்றெல்லாம் கவலை இன்றி

கேள்வியும் நானே பதிலும் நானே

என்று நம்மீது 

சொர்க்கவாசம் செய்து கொண்டிருப்பார்கள் 

அது ஒரு வகை.

இந்த நிலையில்

மக்களோடு நட்பு கொள்வது எப்படி என்று

ஒரு ஆயிரத்து சொச்சம் பக்கங்களில்

நான் எழுதிய நூல் பற்றி தெரியுமா உங்களுக்கு

என்று

அந்த பளபளப்பான பிளாட்டினம் கார்டு ஒன்றையும்

உங்களுக்கு நீட்டுவார்.

கவனம் கொள்வீராக.

_________________________________________________

சொற்கீரன். 

துளிர்க்கும் என்று.....

துளிர்க்கும் என்று.....

____________________________________

கை பேசியில்

கை மட்டும் தான்

கிளிக் பண்ணி பேசுகிறது.

கணிப்பொறி யுகம் என்றாலும்

மூளையும் சிந்தனையும்

கையில் இருந்து இழையுமா என்ன?

கருவியின் பாட்டரிக்குள்

அவன் சிந்தனையின் கர்ப்பம் இருக்கிறது.

மனிதன் எந்திரமாய் ஆகி விடுகிறான்.

அவனது இன வரலாறு மொழி வரலாறு

மற்றும் சமுதாய ஆற்றோட்டங்கள எல்லாம்

அற்றவனாய் 

பாலைத்திணையில் மட்டுமே பேசுகிறான்.

சினிமா எனும் அந்த "சஹாரா"வில்

கானல் நீர்க்காட்சிகளின்

நிழல்களாய் மாறிப்போகிறான்.

உயிரற்ற உணர்வற்ற அந்த வெறுமையின் கொடூரம்

அவன் அரசியலில் "மானுடம்" எனும்

ஈரப்பசையையே இல்லாமல் ஆக்கி விட்டிருக்கிறது.

கணிப்பொறிக்குள் மனிதன் புகுந்தபின்

"பெரும் பூதமாகி"ப்போனான்.

இனியும் ஒரு பசுமையும் உயிர்மையும் கலந்த‌

அரசியல் இங்கே தோன்றுமா?

"கட் அவுட்"உலகங்களின் கனவுக்கூச்சல்களில்

மனித சிந்தனையின் கீற்றுகள் துளிர்க்குமா?

நம்புவோம்.

கை பேசியில்

கை மட்டும் தான்

கிளிக் பண்ணி பேசுகிறது.

கணிப்பொறி யுகம் என்றாலும்

மூளையும் சிந்தனையும்

கையில் இருந்து இழையுமா என்ன?

கருவியின் பாட்டரிக்குள்

அவன் சிந்தனையின் கர்ப்பம் இருக்கிறது.

மனிதன் எந்திரமாய் ஆகி விடுகிறான்.

அவனது இன வரலாறு மொழி வரலாறு

மற்றும் சமுதாய ஆற்றோட்டங்கள எல்லாம்

அற்றவனாய் 

பாலைத்திணையில் மட்டுமே பேசுகிறான்.

சினிமா எனும் அந்த "சஹாரா"வில்

கானல் நீர்க்காட்சிகளின்

நிழல்களாய் மாறிப்போகிறான்.

உயிரற்ற உணர்வற்ற அந்த வெறுமையின் கொடூரம்

அவன் அரசியலில் "மானுடம்" எனும்

ஈரப்பசையையே இல்லாமல் ஆக்கி விட்டிருக்கிறது.

கணிப்பொறிக்குள் மனிதன் புகுந்தபின்

"பெரும் பூதமாகி"ப்போனான்.

இனியும் ஒரு பசுமையும் உயிர்மையும் கலந்த‌

அரசியல் இங்கே தோன்றுமா?

"கட் அவுட்"உலகங்களின் கனவுக்கூச்சல்களில்

மனித சிந்தனையின் கீற்றுகள் துளிர்க்குமா?

நம்புவோம்.

மீண்டும் துளிர்க்கும் என்று

நம்புவோம்.

________________________________________________________

சொற்கீரன்

+

பூனைகளின் தொல்லைகள்

 

ஒரு பூனை கடந்து போகிறது

___________________________________________________

நம் தலைமுறையின் சிறந்த எழு த்தாளர் 

திரு ரியாஸ் குரானா அவர்களின் 

"புத்தகங்கள்"பற்றிய ஒரு சொற்சித்திரம் 

கண்டு எழுதிய என் கவிதை .

-----------------------------------------------------------------------------

ஆம்.

48 மைல் நீள காகிதக்காடுகளில் கூட 

எலி பிடிக்க முடியவில்லை அதனால்.

அருமை அருமை.

இந்த பூனைகளின் தொல்லைகள்

இன்னும்

தாங்கத்தான் முடியவில்லை.

அப்புறம் அந்த அபிமன்யு

வியூகங்களுக்குள் 

புதைந்து போனதைப்போல‌

மவுனக்கிடங்கில்

கிடக்கிறது மகாபாரதங்களாய்....

சவக்காடுகளாய்.

மனிதனை ரத்த ஆறுகளில் கரைக்க‌

எத்தனை தேர்ச்சக்கரங்கள்..

மயில் இறகு கிரீடங்களோடு

புன்முறுவல் காட்டி

மனிதம் புதைகுழிக்குள் வீழ‌

எத்தனை எத்தனை தலையணைகள்

புத்தகங்களாய் 

தூங்கியே இறந்து இறந்து

இந்த நூற்றாண்டுகளை விழுங்கித்தீர்த்தன.

ரியாஸ் குரானா அவர்களே..

புத்தங்களின் எழுத்துக்களைத் தின்ன‌

கரையான்கள் படையெடுத்திருக்கலாம்.

அங்கே கரையான்களே

எழுத்துக்களாய் மொய்த்திருந்தால்...

ஆம்

மானுடம் தொலைந்தது அப்படித்தான்.

_________________________________________

சொற்கீரன்.

வெற்றி மீது வெற்றி வந்து...

 

வெற்றி மீது வெற்றி வந்து...

________________________________________

சும்மா

எதற்கெடுத்தாலும்

வெற்றி வெற்றி என்று

சொல்லிக்கொண்டே

நூறு முறை விழுந்து எழுந்திருங்கள்.

அப்புறம் மூஞ்சியைத் துடைத்துக்கொண்டு

தோல்விகளே

வெற்றியின் படிக்கட்டுகள்

என்று சொல்லிக்கொள்ளுங்கள்.

எழுத்துக்களின் வேந்தே!

ரியாஸ் குரானா அவர்களே!

சுவை பட எழுதுதல்

சுவை பட சொல்லுதல்

ஒன்றே

ஒருவன் நூறு இமயங்களை

தலை மீது சூடுதல் என்று பொருள்.

எழுதுதல் 

என்பது

வெற்றியா? தோல்வியா?

அது இன்னும் தீர்மானிக்கப்படவில்லை.

வெற்றி பெற்ற எழுத்துக்குள் எல்லாம்

ஆயிரம் தோல்விகள்

அமிழ்த்திக்கிடக்கின்றன.

இப்படி படிக்கும் போது

மனது ஒரு சிறு காக்கா இறகு போல

வானத்தில் மிதக்கிறது.

ஒன்று செய்யலாமே!

வெற்றி இஸ் ஈகுவல் டு தோல்வி.

தோல்வி இஸ் அதர்வைஸ் நோன் அஸ் 

சக்ஸஸ்!

அப்பாடா!

கடவுள் வென்று விட்டார்...அதாவது

மனிதன் தோற்று விட்டான்.

மாற்றி கூட சொல்லிப்பாருங்களேன்.

எதுவும் எதுவும் இல்லை.

எதிலும் ஒன்றுமில்லை.

______________________________________________

சொற்கீரன்

கத்திரிகோலும் மழிப்பான்களும்

 

ஒரு கணம் நினைத்துப்பாருங்களேன்.

அந்தக் கத்திரிகோலும் மழிப்பான்களும்

இல்லா விட்டால் என்ன ஆகும்?

நாம் மயிர்க்காடுகளுள் தான்

மறைந்து கிடப்போம்.

வயதுகளை நம் கலைக்கு ஏற்றவாறு

செதுக்கி எறியும் இந்த கருவியே

நம்மை கடைசி வரை

தாலாட்டி சீராட்டும் தொட்டில் ஆகும்.

கொஞ்சம் கொஞ்சமாய்

அருகம் புல்லாய் படர்ந்துவரும்

இது திடீரென்று

நம் தலையில் ஒரு இமயமலையையே

தலைப்பாகையாய் தூக்கி

வைத்தது போன்ற பாரத்தை

அமிழ்த்தும்போது

நம்மை விடுவித்து 

ஒரு அநிச்ச மலர் போல‌

வானத்தில் நாம் பறக்க‌

உதவும் அந்த நிபுணர்களே

நம் "ஆபத்துதவிகள்"

நமது வெண்கொற்றக்குடை

அவர்களின் 

ரேசர் விரலிடுக்குகளில் தான்!

________________________________________

சொற்கீரன்.

("வழுக்கைப்பெருமிதம்" பற்றி

உண்மையிலேயே "மயிர்க்கூச்செறியும் படி"

எழுதிய இலக்கிய மன்னர் "ரியாஸ் குரானா"

அவர்களின் கருத்துச்சித்திரம் பற்றிய பகிர்வு)

அது ஒரு தீவு.

 

 

அது ஒரு தீவு.

_________________________________________________

எல்லாம் அழிந்தது என்று

நம்மீது 

முற்றுப்புள்ளி விழுந்தது

எவ்வாறு?

இந்த "ஆதி‍‍‍ அந்த" மொத்தப்படத்தையும் 

ஓடவிட்டு

அந்த "முற்றுப்புள்ளி"அத்தியாயத்தின் 

"முக தரிசனம்" செய்வதே நமது இப்போதைய  நோக்கம்.

அதை

காலத்தின் நீள்கண்டங்களாகப் பகுத்தும்

பார்க்கலாம்.

அல்லது திடீரென்று ஒரி புள்ளியிலிருந்து

நாம் பார்க்கத் துவங்கலாம்.

எப்படித்துவங்குவது?

சரி!

ஒரு விமானம் விபத்துக்குள்ளாகி

கீழே விடுவதிலிருந்து

நாம் திரைப்படமாய் பார்க்க உட்காருவோம்.

அது ஒரு தீவு.

நாம் இப்போது "ஒரு காலவெளிப்பயணத்தின் போது"

விபத்துக்குள்ளாகியிருக்கிறோம்.

பூமியின் பரிமாணத்துக்கும் 

இப்போது இங்கு இருக்கும் பரிணாமங்களுக்குமே

வேறுபாடுகள் இருப்பது போன்று

உணர்கிறோம்.

அது மட்டும் அல்ல‌

நாம் தனியாக உள்ளோமா?

அல்லது

வேறு யாரேனும் இங்கு இருக்கின்றனறா?

என்ற குழப்பத்தில் மூழ்கியுள்ளோம்.

இது "தொலந்து போனோம்" என்ற

ஒரு தொலைக்காட்சித் திரைப்படம் 

என்று வைத்துக்கொள்வோம்.

அது கடைசிக்காட்சி தான்.

அப்படியென்றால்

மற்றவர்கள் எங்கே?

அவர்கள் எல்லாம் யார் யார்?

என்று

"குணச்சித்திரங்கள்"  வரைந்து வைத்துக்கொண்டு

அவர்கள் இங்கே

அறிமுகம் ஆக வேண்டும் அல்லவா?

அப்புறமும்

அவர்களிடையே தோன்றும் 

உணர்வுக் குழம்பியங்களின்

படங்கள் என்னவாக இருக்கும்?

(தொடரும்)

PARADISE

PARADISE

------------------------------------------------------------------EPSVAN

 PARADISE NEITHER TO BE GAINED NOR TO BE LOST

A VERBAL HOAX WITH GODLY TESTAMENT 

SOOTHING ALL THE SINS ERASED WITH IVORY ROSARIES

AND CHANTING MYTHOLOGICAL WHIFFS AND WORDS.

THE MELTING NIGHTS AND CANDLES CAN NOT

LURE IT BACK THE BLEEDING STARS AND DUSTS.

THE GATEWAYS AND THE THRONGS OF BELLS.

THE CRUCIFIXIONS STAGED OR NAILED WITH

THORNY CROWN SO AS EVENTED DEATH.

THE BLEATING LAMBS LOOK FOR HEAVENLY DISH

TO SERVE THEIR OWN FLESH TO THE "GOSPELLD" GOBLINGS.

___________________________________________________________-

_________________________________________________

EPSVAN.

பொன்னாடை

 

மாண்புமிகு முதலமைச்சர் 

திராவிடக்கழக தலைவருக்கு

பொன்னாடை அணிவித்து

பாராட்டியது...

இந்த செய்தியின்

சாணக்கியத்தனம் அல்லது

அசாணக்கியத்தனம்

என்றெல்லாம் போய்

செய்திகளின் குப்பைக்கிடங்குக்குள்

விழுதல் நன்று அன்று.

பதவி ஏற்பதை முன்னிட்டு

முந்நாள் முதலமைச்சரிடம் சென்று

பொன்னாடை போர்த்தி

ஒரு இமய உச்சி ஏறி இறங்கியவர் தான்.

நற்செயல்களுக்கு மட்டுமே

இங்கு மகுடங்கள்

"க்ராஸ்ஸிங் தெயர் ஹார்ன்ஸ்"

 

ரியாஸ் குரானா அவர்களின் "பூங்கா விசித்திரங்கள்"

__________________________________________________________

பூங்காக்கள் அல்லது மரக்கூட்டங்கள்

உலகத்தின் நுரையீரல்கள்

என்றெல்லாம் நாம் ஓவியங்கள்

தீட்டிக்கொண்டிருக்கையில்

அந்த தூரிகைமயிர்களே

தங்கள் தலைமயிர்களை

பிய்த்துக்கொள்ளாத குறையாய்

சிந்தனையின் முட்டுச்சந்துகளில்

இரண்டு மான்கள் "க்ராஸ்ஸிங் தெயர் ஹார்ன்ஸ்"

என்னும் 

நெருக்கடி ஒவியத்தை

வரைந்து கொண்டிருப்பதை

இத்தனை யதார்த்தமாய்

நம் மதிப்புக்குரிய 

திரு ரியாஸ் குரானா போல்

எவரும் திரையிட்டுக்காட்ட முடியாது.

"லவ் தை நெய்பர் அஸ் தை செல்ஃப்"

என்பது 

இன்னும் பல கோடி கோடி மைல்கள்

நமக்கு அப்பால் இருக்கிறது

என்பது மட்டுமே இப்போது நம்

மூளைக்குள் மசாலா தடவுகிறது!

_____________________________________________

சொற்கீரன்.

"ரியாஸ் கொரானா" அவர்களின் "பற்பசைப்போர்"

"ரியாஸ் கொரானா" அவர்களின் "பற்பசைப்போர்"

________________________________________________________

உமிக்கரி, வேப்பங்குச்சி

இவற்றின் பரிணாமம்

ஒரு அலுமினியக்குழலுக்குள்

பற்பசையுடன் புருசுமாய்

முடிவுக்கு வந்த போது தான்

நம் கைபேசி யுகமும்

ஏ ஐயின் 

ஃபூரியர் ட்ரான்ஸ்ஃபார்மின்

கணித சங்கிலிப்பாடுகளும்

கை கோத்து 

கை குலுக்கிக்கொண்டிருக்கின்றன.

கொடுத்த காசுக்கு 

கடைசி பிதுக்குத்துளியையும்

விட்டு வைக்க விரும்பாத‌

யுனிட் காஸ்டிங் ப்ரைம் காஸ்டிங்

மற்றும் ஸ்டாண்டர்டு காஸ்டிங்

கார்ப்பரேட் கன்ஸ்யூமர் சர்ப்ளஸ் தியரியையும்

பிசைந்த பொருளாதாரத்தை

உற்றுப்படிக்கும் 

காலை நேரப்போராட்டம் இது! 

செயற்கை மூளையோடு

மல்லுக்கட்டிய மனிதன் 

அவன் காணாமலேயே போய்விட்டான்

என்பதும்

மெஷின் லேங்குவேஜின்

எந்த "பாலிநாமியலுக்குள்"

புதைந்து கிடக்கிறான் என்பதும்

நமக்கு புலனாகவில்லையே.

பல் தேய்த்து 

உணவுக்கூடத்துக்கு போகும்

தகுதி பெறும் வரை

நமக்கு ஆயிரம் பிரச்னைகள் தான்.

பாலைவனத்துக்காரர்களும்

அடுக்கு மாடி நகரத்துக்காரர்களும்

இடையே நடக்கும் 

அன்றாட போர்களுக்கும் இடையே

இந்த பற்பசை தான் காரணமா?

தெரியவில்லையே.

காரணமில்லாமல் இந்த‌

அணுகுண்டுகள் 

மக்களை தின்றுவிடக் காத்திருக்கிறனவோ?

வரலாற்றுப்பேனாக்களுக்கு

மையூற்ற‌

இந்த மனித ரத்தமா வேண்டும்?

கொடுமையிலும் கொடுமை இது.

_____________________________________________

சொற்கீரன்.

ஜன்னலோர சீட்டில்

 

ரியாஸ் குரானாவின் "ஜன்னலோர சீட்"

____________________________________________________

நாம் சமுதாய மிருகமா?

கிரேக்க அறிஞன் அப்படித்தான்

சொல்லியிருக்கிறான்.

அதற்காக நமக்கு வாலும் 

கூர் நகமும் தேவையில்லை.

நம் முறைத்த பார்வைகளிலேயே

அவையெல்லாம் இருக்கத்தான்

செய்கின்றன.

அது எப்படி ஜன்னலோர சீட்டில்

இந்த கிரீடம் நமக்கு வைக்கப்படுகிறது?

முட்டு சந்தின் சங்கீதங்கள்

 

முட்டு சந்தின் சங்கீதங்கள்

___________________________________________

மாட்டிக்கொண்டாகிவிட்டது.

எட்டு போட முயற்சிக்கும் 

வாகனங்கள்

நுரை தள்ளி புகை கக்குகின்றன.

வேர்வை படபப்பில்

நுரையீரல்கள் கசக்கிப்

பிழியப்படுகின்றன.

ஒரு கவிதையை முடிக்க‌

அல்லது 

முடிச்சுப்போட்டு

முற்று இட்டு

தூக்கிப்போட தவிப்பது போல்...

என்ன 

ஒரு கவிதையை

எழுதி முடிப்பதா?

தீர்த்துக்கட்டுவதா?

சொற்கள் குழம்பியதில்

பளிங்கு தடாகங்களிலேயே

முகம் பார்த்து முறுவல் செய்வது போய்

கண்விழிக்கோளங்களுக்குள்ளேயே

இத்தனை நூல்கண்டு சிக்கல்களா?

__________________________________________________

சொற்கீரன்

செந்தமிழ் நாடெனும்போதினிலே

 செந்தமிழ் நாடெனும்போதினிலே

..........

போதும் நிறுத்து.

இப்படி பாடி பாடி நீ

என்னத்தைக்கண்டாய்?

உன் வீட்டில் நீ பிறந்த தமிழ்ச்

சத்தமே

தீட்டு என்று சொல்லி 

மந்திரம் சொன்னார்கள்.

உன் உடன் வாழ்ந்த 

தமிழன்களையெல்லாம்

கூறு கட்டி வைத்து

ரத்தம் வழிய வழிய கூறு போட்டு

மந்திரங்கள் சொல்லி

சாமி சொல்லி

சப்பரம் தூக்கி

கழுதைகளாய் பொதிசுமக்க வைத்து

நீ யாருக்கு அடிமை

என்பது கூட 

நீ அறியாத வாறு

நீ இருமினால் தும்மினால் கூட‌

மந்திரங்கள் சொல்லி...

உன் மானம் கிளர்ந்தெழும் 

உன் அரைஞாண் கயிற்றில் கூட‌

கயிறு கட்டி

ஆடுரா "ராமா" பாடுரா "ராமா"

என்று

உன்னை ஆடிப்பாடி குதிக்க வைத்து

விசில் அடிக்க வைத்து

உன் வரலாறு மறந்து

உன் மேன்மை மறந்து

எப்போதோ பிணமாகி விட்ட‌

உன் சுமையை நீயே சுமந்து கொண்டு

ஆனந்தக்கூத்தாடும் நீ...

நீ யார்?

செந்தமிழ் நாடெனும் போதினிலே 

எனும் "போதினிலே" கூட‌

ஒரு போதையின் மூட்டத்தில்

வஞ்சிக்கப்பட்டு

ஆடுரா ராமா ஆடு!

சினிமா ஜிகினா எனும் மரணக்கிணற்றில்

சர்க்கஸ் விளையாட்டுகளுடன்

ஆடுரா ராமா..ஆடு..

"தமிழா"...

வேண்டாம் 

அப்படி அழைக்கப்படவும்

அப்படி அழைக்கவும்

இங்கு யாருக்கும் எந்த‌

அருகதையும் இல்லை.

எந்த வெட்கமும் இல்லை

__________________________________________

சொற்கீரன்

பரிணாமமே அடையாத...

 

இஞ்சியும் தின்று

கள்ளையும் குடித்து

தேளும் கொட்டிய 

குரங்கு என்ன பாடு படும்?

அதுவே

நம் அரசியல் நிலை.

அரசியலை சிந்தனை செய்யுங்கள் 

என்றால் அது நம்மை

பரிணாமமே அடையாத நிலைக்கா

கொண்டு செல்லும்.

இல்லை. நிச்சயம் இல்லை.

அப்படியென்றால் ஏன் இந்த நிலை?

தமிழர்களுக்கு இன்றியமையாத‌

அரசியல் என்ன?

தமிழும் தமிழ் இனமும் 

தோன்றிய வரலாறும் 

அதன் வெளிச்சத்தின்

ஓர்மை மட்டுமே தான்.

இதன் நிலை என்ன?

மேலே சொன்னது தான்.

வந்தாரை வாழ வைக்கும்.

அவர்களை முதுகில் ஏற்றி

உப்பு மூட்டை விளையாடி

களிப்பு ஊட்டும்.

அந்த கனமான மூட்டையில்

நசுங்கி விழுந்த போதும்

விருந்தோம்பலே விழுமியம்

தம் வயிறுகள் சுருங்கி ஒடுங்கி

பட்டினி கிடக்கும்.

இதை விடவா

மானுட வளர்ச்சிக்கு

தம்மையே அழித்துக்கொள்ள‌

முன் வரும் பண்பாடு

நமக்கு காணக்கிடைக்கும்.

எங்கிருந்து கொண்டோ

ஒரு ஆரிய மாயைத்தீயை 

பற்றவைப்பவர்களுக்குமா

இந்த உப்பு மூட்டை விளையாட்டு?

சரி..

பரவாயில்லை 

தமிழர்களே!

விசில் ஊதிக்களித்து

உடன் விளையாடிக்களித்து

இன்புறுங்கள்.

நம்மவர் போல நடிப்பு காட்டும்

அந்த ஜிகினா கூட‌

தமிழர்களே

உங்கள் விடியல்கள் தான்.

விடியல் என்றால் வெளிச்சத்தின் கீற்று

சிறிது கூட இல்லையே

என்பது மட்டும் அல்ல‌

உங்கள் உயிர் நாளங்கள்

அறுந்து தொங்கி நீங்கள்

மூச்சிழந்து பேச்சிழந்த போதும்

வள்ளுவன் சொன்ன‌

"பெயக்கண்டும் நஞ்சுண் டமைவர் நயத்தக்க 

நாகரிகம் வேண்டு பவர்."

என்பற்கு

பொழிப்புரை ஆற்றிக்கொண்டிருக்கிறீர்களே.

தமிழர்களே நீங்கள் வாழ்க!

தமிழே!

நீ நீடூழி நீடூழி..வாழ்க!

_______________________________________

சொற்கீரன்.

இந்திரன் ராஜேந்திரன் அவர்களே!!

 

இந்திரன் ராஜேந்திரன் அவர்களே!!

______________________________________________

இனிய பிறந்தநாள் வாழ்த்துக்கள்

இந்திரன் ராஜேந்திரன் அவர்களே!!

பத்து வயதுக் குட்டிப்பயல்களின்

அம்புலிமாமாக்கதைகள்

இருக்கட்டும்.

உங்களுக்குள் 

பம்பரம் விட்டுக்கொண்டிருக்கும்

காலக்குறும்பனை 

கயிறு முறுக்கி காதைத்திருகி

கண்டிப்பு காட்டினாலும்

எழுபத்தெட்டு எண்பது என்று

உங்கள் ஓலைச்சுவடிகளில்

பத்து பாட்டும் பத்தாத கற்பனையும்

எட்டுத்தொகையும் எட்டாத வானங்களும்

தொங்கிக்கொண்டிருக்கின்றன‌

என்று

கோடு காட்டவில்லையா என்ன?

இலக்கியம்

நரைத்துப்போன மீசையிலும் 

வீரத்தையும் வீர்யத்தையும்

ரோஜாச்செண்டுகளாய் மூசு மூசு என்று

கிச்சு கிச்சு மூட்டும் 

தருணங்களை தவிர்த்து விட வேண்டாம்.

பத்து வயதில் 

வாய்க்கால் தண்ணீரில்

பளிங்கின் நிழல் தெரியும்.

முத்திப்போன வயதுகளிலோ

கிளிஞ்சல்கள் திறந்து காட்டும் 

முத்து வெளிச்சங்கள் தெரியுமே.

அவற்றின் முறுவல்களிலோ

ஆயிரம் கவிதைகள்!

_________________________________________

சொற்கீரன்

மூவர் உலா

 

மூவர் உலா

______________________________

மூவரில் 

காமிரா மன்னர் 

ஒளிந்து கொள்ள போய்விட்டார்

இந்த கண்ணாமூச்சி விளையாட்டில்.

கவிச்சக்கரவர்த்தியோ

வழக்கத்திற்கு மாறான 

ஒரு ராமாயாணத்தை எழுதாமல்

விடுவதில்லை என்று

வீறு கொண்டு தான் இருக்கிறார்.

அந்த சம்புகனை மையமாக‌

வைத்து எழுதினால் என்ன?

பத்து தலைக்காரனை கொன்ற‌

பாவத்தை தீர்க்க‌

ராமேஸ்வரம் எல்லாம் போய் இருப்பதாக‌

சொல்கிறார்கள்.

இன்னும் ஒம்பது தலைக்கு

எங்கெல்லாம் போய் இருப்பதாக‌

சொல்லியிருக்கிறார்களோ.

அந்த "தவ சிரேஷ்டன்" சம்புகனைக்

கொன்ற பாவம் எல்லாம் கிடையாதா?

அவன் சூத்திரன் தானே.

சூத்திரர்களை எல்லாம் பிராமணர்கள்

விருப்பப்படி கொல்வது தானே

க்ஷத்ரிய தர்மம்.

பார்ப்போம் ஒரு "சம்புகாயணம்"

நமக்கு கிடைக்கலாம்.

சரி...அப்புறம்

பெருமைக்குரிய நம் ஞானி இருக்கிறார்.

72 மேளகர்த்தா மற்றும் அவற்றின்

ஜன்ய ராகங்கள் எல்லாம் கூட‌

அவரின் "நொடேஷன்களில்"

இசைப்பூக்களை சொரிந்து

அடர் மழை தந்து விடும்.

அவற்றுக்குள் கூட ராயல்டி பூச்சி புழுக்கள்

குடைச்சல் கொடுக்காதா என்ன?

இருப்பினும் அவர் இசை

ஆயிரக்கணக்கான வானப்படுதாகளைக்கூட‌

பொத்துக்கொண்டு

இனிமை அம்புகளின் மழை பொழியும்.

இவர்கள் வாழ்ந்து ஒளிகூட்டிய‌

நாட்களில் நாமும் 

இருந்து வெளிச்சத்தில் நனைந்து

திளைத்து இருந்திருக்கிறோம்.

நம் கோடி நன்றிகள் 

இவர்களுக்கு உரித்தாகுக!

____________________________________________

சொற்கீரன்

எதிரில் எவரும் இல்லை.

 

உருவெளித்தோற்றத்தில்...

________________________________________

உருவெளித்தோற்றத்தில் 

செயற்கை நுண்ணறிவு!

"ஹாலுசினேட்டிங் ஏ ஐ"

என்ற 

இந்த மந்திரக்கோலை

"செயற்கை மூளை" 

கைப்பற்றிக்கொண்டது.

இது உன்னை

சிந்திக்க வைத்துவிடும்...

இது உலகம் இல்லை.

நீயும் இல்லை.

கடவுளும் இல்லை.

எல்லாமே

நான் தான்

அதாவது நீயே தான்.

இந்த மொத்தப்பிரபஞ்சமும்

தன்னையே விழுங்கி

ஏப்பம் விட்டுக்கொண்ட பின்

அது

என்னவாக இருக்கும்.

ஏ ஐ கட கட வென்று

சிமுலேஷன் 

செய்யத்தொடங்கி விட்டது.

அந்த "மேதமெடிகல் சொலூஷனை"

ஏற்றுக்கொள்ள‌

எதிரில் எவரும் இல்லை.

__________________________________________

சொற்கீரன்

சொந்த ஊருக்கு போகிறார் பாரதிராஜா.

 

சொந்த ஊருக்கு போகிறார் பாரதிராஜா.

__________________________________________________

புதைக்கப்படவா அங்கு நீ

போகிறாய்?

விதைக்கப்படத்தான் போகிறாய்

என்று

கவிஞர்களின் எதுகை மோனைகளை

நடவு செய்ய

புறப்பட்டு விட்டாய்.

தேனிப்படுகையின்

கிராமத்து

வாய்க்கால்களில் எல்லாம்

தண்ணீர் இல்லை.

கண்ணீர் தான்.

அங்கு நிழல்களாய்

தெரிவது கூட

மரக்கூட்டங்கள் இல்லை.

பால் பாண்டி எனும்

பாரதி ராஜா அவர்களின்

முகங்கள் தான்.

கல்லுக்குள் ஈரம் என்று

ஒரு காதலுக்குள்

ஒரு காதலைக்காட்டினான்.

கரையின் புல்லுக்குள்ளும்

படுத்திருந்த‌

கனவுகளே அவன் திரைப்படங்கள்.

அவன் ஊர் சொந்த மண்ணுக்குள்

இன்னுமொரு "மண் வாசனை"யின்

படம் எடுப்பான்...அந்த‌

பட்டிக்காட்டு ராஜாவின் மகுடத்தில்

அந்த மண்ணின் வேர்வையும் உயிர்ப்பும்

இலக்கியமாய் சுடர் காட்டும்.

_________________________________________

சொற்கீரன்.