வரலாறு
ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறது.
நேற்றைய வழிகளை
புடைத்து பெயர்த்துக்கொண்டு
ஓடுகிறது.
இது அப்பட்டமாய்
குரல் கொடுக்கிறது.
நாளையப்படுகையில்
எது
என்னை மறிக்கும்?
எதற்கு
நான் பதுங்கி பதுங்கி
பாய வேண்டும்?
நேராய் என் உறுமல்கள்
கோரைப்பற்கள் எல்லாம்
தடை செய்பவற்றை
குத்திக்கிழித்துவிடும்.
கரையில் வரிசைகாட்டும்
பச்சைப்புல்லும்
பவள வண்ணப்பூக்களும்
என்னை மயக்கும் கவிதைகள் அல்ல.
நீல வானமும் மேகங்களும் கூட
என் முகவரிக்கு
எதிர் முகவரி காட்டும்
வலுவற்றவை தான்.
எனக்கு ஓட்டம் மட்டுமே
உயிர்.
என் குமிழித்துடிப்புகளில்
உங்கள் அத்தியாயங்களை
எழுதிக்கொள்ளுங்கள்.
தட தட வென்று ஓடும்
என் ராட்சச சக்கரங்களில்
உங்கள்
மயிற்பீலிகளை வைத்து
சோதித்துப் பார்க்காதீர்கள்.
உங்கள் இன்றைய சித்தாந்தங்களும்
நாளைய இலட்சியங்களும்
எனக்கு பொருட்டே அல்ல.
எதிர்ப்படும்
எல்லாவற்றையும்
எல்லோரையும்
நொறுக்கித்தள்ளிவிட்டு
ஓடுவதே
என் இயற்கை.
என் வலிமை.
ஒரு சட்டத்துக்குள் என்
சீற்றங்களை அடைத்து நீங்கள்
"நெய் ஓவியங்கள்'வரைந்து
அழகு பார்த்துக்கொண்டிருக்க முடியாது.
இது
அனக்கொண்டாவா?
டி ரெக்ஸ் டைனோசரா?
ட்ராகனா?
இல்லை
ஆயிரங்கால் பூச்சியின்
கோடி கோடி வடிவ
மூர்க்கமா?
சரி
இப்போது கேட்டுக்கொள்ளுங்கள்.
அந்த வரலாறு எனும்
அமைதியான ஒரு ஆற்றோட்டம்
எனும் சொற்கொத்துகளை
தூக்கி எறியுங்கள்.
நான்
ஜென்ஸி...
ஜென்ஸி மட்டுமே.
நான் அணிந்திருக்கும்
கண்ணாடியைக்கூட
தூள் தூளாக்கி
முன்னேறுவேன்.
என் வேகம்
என் கண்விழிக்கோளங்களைக்கூட
எனக்கும் வெகு கோடி மைல்களுக்கு முன்னேயே
பிதுங்கிக்கொண்டு
விழுந்து விடச்செய்து விடும்.
எனக்கு
காட்சிகள் தேவையில்லை.
சாட்சிகள் தேவையில்லை.
நான்
யாருக்கும் எதற்கும்
பாடம் இல்லை.
எனக்கு உருவம் கிடையாது.
வடிவம் கொள்ள எந்த
ஜியாமெட்ரியும் கிடையாது.
அழிவும் ஆக்கமுமே
என் "அப்ஸ்ட்ரக்ட் அல்ஜீப்ரா"
வழி விடுங்கள்
என்னும்
கெஞ்சலும் கொஞ்சலும்
என் மொழியே அல்ல.
சிதிலங்களைக்கொண்டு
சித்திரம் காட்டும்
சிலிர்ப்புகளின்
பூகம்பமே நான்.
என்னை மறித்துக்கொண்டிருக்கும்
உங்கள்
அஞ்ஞானங்களையும்
விஞ்ஞானங்களையும்
அதே
அஞ்ஞானங்களையும்
விஞ்ஞானங்களையும்
கொண்டு
தவிடு பொடியாக்கிக்கொண்டு
ஓடும்
ஒரு அடாவடிப்பரிணாமமே
நான்.
___________________________________________
சொற்கீரன்
