புல்லுக்கும் புழுவுக்கும் கூட
கவிதை எழுதத்தெரியும்.
வானமே தான் அவற்றின்
காகிதமும் எழுத்தும்.
அவை
சூரியனைக்கொப்புளித்து
சொற்களில் பல் தேய்த்து
விடியலை வரவேற்றன.
அவற்றின் மூச்சுகள் தோறும்
விடுதலையின் அணுவுலைக்கூடம்.
அவற்றின் பட்டாம்பூச்சிகளில்
வர்ணங்கள் மட்டுமே இருந்தன
வர்ணாசிரமங்கள் இருந்த தில்லை.
கடவுள் எனும் ஆபாசத்தை
அவை இன்னும்
அறியவே இல்லை.
_________________________________சேயோன்.
கொஞ்சம் கிட்டே வா!
___________________________________________சேயோன்.
சூரியனே
கொஞ்சம் கிட்டே வா!
உன் கன்னத்தை வருடிக்கொள்கிறேன்.
தர்ப்பைப்புல் மந்திரங்களால்
உன்னை கிச்சு முச்சு மூட்டிக்கொண்டிருந்தபோது
கடைசியில் சுண்டல் பிரசாதம்
குருட்டாம்போக்காய்
ஒரு கணிதம் சொன்னது.
கடவுள் என்ற ஒன்றை
மனிதன் புரிந்து கொள்ளவே கூடாது
என்பது தான் அது.
இன்று அறிவியல்
உன்னை என் மேஜை மீது
"போன்ஸாய்" போல்
முகம் காட்டிச்சொல்கிறது.
உன் நெருப்பின் சிவப்பு
வெட்கத்தினால் அல்ல.
என்னை தினம் தினம் பார்த்து தான்
நீ சன்னலை திறக்கவேண்டுமா?
உன் அறிவுக்குழம்பில்
நான் இந்த நாட்களை
உனக்கு உருட்டி விளையாடுவது
தெரியாமால்
அந்த ருத்திராட்சங்களையா
நீ இன்னும் உருட்டிக்கொண்டிருப்பது?
கொஞ்சமாய் செல்லமாய்
நீ சிவப்பது தான்
அந்த மின்காந்தப்புயல்களின் செங்கரு
என்று புரிந்து கொண்டு விட்டோம்
நாங்கள்.
அண்டத்தின் இந்த பாதையில்
நாம் கைகோர்த்தே செல்வோம் வா.
__________________________________________________
https://www.msn.com/.../the-inouye.../ss-AA1c0GOw...
WITH THANKS FOR THE LINK
அகழ்நானூறு 44
____________________________________சொற்கீரன்
குடந்தை செவிய குறுமுயல் தழீஇய
சிலம்பி சிறையினம் சில் ஒலி கூர
பளிக்கின் அன்ன படர்நிழல் முன்றில்
புல்வாய் மிதிபடு சீறடி தோறும் அவள்
சிற்றடி ஒற்றிய பொறிபடு எல்லின்
வலைக்கண் வடிக்கும் வயமான் வெற்ப!
விசைத்த வில்லர் கொடுவரி உழுத
கொல்சுரம் இறந்தும் கொன்னே சிவப்போள்
கள்ள நகையும் களிபிறங்கு கலித்த
கல்பொரு அருவி மணிப்பெயல் மாய்ந்து
உவக்கும் ஒருபால் அத்தம் சேர
ஊர்ந்தனை என்கொல்?
அகழ்நானூறு 41
________________________________________________சொற்கீரன்
பொருது இறங்கு வன்பெயல்
கழுவிய வானின் வறள் மஞ்சின்
வாலா வெண்மழை புல்லென் நிரவிய
கள்ளி நனந்தலை கால் இடற
கடுங்கண் பரலிய வெட்சுரம் இறந்து
முள்படர் இலவம் செம்பூ மறைப்ப
மண்ணிய நிழலின் நனைதரு குளியல்
நீந்திய ஆற்றின் ஒரு சிறை ஆங்கே
பொறி மாவின் இரலை திரிமருப்பின்
கவின் மிகக்கிளறி அவள் நகை புண்செய
கலிமா எறிஉளைச் செலவின் கடுகி
புதல் ஒளிச்சிறந்த வைகறை போன்ம்
விரிதரு வெள்ளிய அகல்வான காண்பின்
அதுவும் அவள் இள முறுவல் மின்னி வரிய
நோதல் காழ்த்து ஊழ் ஊழ் உறுத்த
அஞ்சு வரு நீளிடை அருஞ்சுரம் பெயர்ந்தான்.
______________________________________________
இடைக்காடனார் பாடல் அகம்..139
(inspiration)
